16 donderdag 19 november 2009
Door: Tien
Blijf op de hoogte en volg Tineke
20 November 2009 | Gambia, Banjul
Donderdag 19 november 2009, Project Lodge, Gunjur Beach
18.30 uur
Hiep! Hiep! Het is weekend!! Vanavond wordt er muziek gemaakt hier (djembe) en daar ben ik voor uitgenodigd. Dat betekent een duik in het zwembad, een pot thee, een babbel met andere Europeanen, elektriciteit en misschien ook een beetje internet. En straks aan een biertje. Kortom: qualitytime!
Het was me het weekje wel. Dinsdag had ik het opeens helemaal gehad. De hele dag bij Tarud me vastbijten in een computer die de meest vreemde kuren vertoont. Om van internet maar niet te spreken. Heb ook geen idee wat er nou uiteindelijk van terecht gekomen is. Want ik had geen tijd meer om dat te controleren. De verbinding is zo vreselijk traag dat ik me regelmatig op zit te vreten van de stress. Je kunt namelijk niet andermans computer eindeloos bezet houden. Dat geldt niet alleen voor Tarud maar ook voor hier bij Project Lodge. Het is dan ook verreweg het beste alles goed voorbereid te hebben. Tekst klaar en foto’s uitgezocht en verkleind. Theoretisch waar, maar ook dat gaat in de praktijk anders. De mogelijkheid te internetten doet zich soms opeens voor en dan heb je niks voorbereid. Genoeg erover. Het zij zo. In Imbarra! Zet hem op!
Dinsdagmiddag werd ik opeens zo in en in triest. Ik kon niet meer ophouden met huilen. Ik was ’s ochtends tijdens de break naar Tarud gegaan en ben domweg niet meer terug naar school gegaan.
’s Middags hadden we een “workshop” die me zo vaag voorkwam dat ik daar ook de noodzaak niet van inzag.
Na het internetdebacle bij Tarud realiseerde ik me dat ik het niet goed gedaan had. Kritiek op M. dat ze me alleen voor de klas laat staan terwijl ik minimaal vertaalhulp nodig heb. Kritiek op mezelf dat ik veel te veel initiatief neem. Gevolg: doodlam. Kapot. Heeft geen enkel zin om de Gambianen te bekritiseren vind ik. Ze zijn wat ze zijn en ze doen wat ze doen. Ik heb alleen macht over mijn eigen doen en laten. Het moest dus anders. Gelukkig kan ik redelijk goed analyseren en met een beetje support en vooral ook begrip van Tineke1 en Joe (eigenaresse van de lodge) wist ik wat me te doen stond. Loslaten. Zij zijn de betaalde leerkrachten. Ik een onbetaalde – weliswaar professionele- volunteer. Dat professionele is dan ook precies mijn valkuil. Ik heb het dezelfde avond nog verteld aan M.. Of ze het nou begreep of niet, feit is dat ik de volgende dag geen initiatief heb genomen. Soms gevraagd of ze ergens hulp bij nodig had. Wel ben ik- in overleg met haar - de ontvangst van de leerlingetjes blijven doen ´s ochtends vroeg. Gezellig in een kring goedemorgen wensen en het A for Apple-verhaal etc herhaald. En het boekje lezen van de “dog who likes to go to school”. Woeloo - hond. Naungkoemo - poes. Ging goed. Loslaten is vreselijk moeilijk voor mij en toch moet het. Want hoe meer initiatief ik vertoon, des te minder doen zij. Dan ga ik weer harder werken en worden ze nog luier, etc. etc. Abanta! Stop! Nu even wat leuks.
We hebben gisteren van vijf tot zeven uur 's middags in de tuin van de school gewerkt. Daar moesten groentebedjes komen. De juffen hakten op de grond in (staan ze dubbelgevouwen met de kont in de lucht) en ik harkte de bonken fijn. Ousman - de leraar - maakte “ataya” thee. Vergelijkbaar met bij ons een sterke kop koffie om de pit erin te houden. Het was heel gezellig. Keihard babbelen cq schreeuwen tegen elkaar. Juf Mai was stomverbaasd toen ik opeens het stoute Mandinka-liedje begon te zingen van de man–met-een-gat-in-zijn-broek-en-alles-dus-zichtbaar. Toen ik er ook nog Afrikaans bij ging dansen kwamen ze niet meer bij. Leunend op hun hark sloegen ze de hand voor de mond: "Hani!" Nee! Erg leuk dus. Een Duits meisje is ook vrijwilliger op mijn school. Zij haalde steeds gieters water om de bedjes te besproeien. Het wachten is nu op de tomatenplanten, aubergine, okra, peper etc. Hopelijk kunnen we het rijstproject weer oppakken: elk kind een bordje rijst met groenten per dag. Helaas is dat project door geldgebrek gestopt. Tineke1 probeert nu of onze stichting het op zich kan nemen. Tegen de tijd dat dat weer opgestart wordt krijgen de kids er groenten bij uit het schooltuintje.
De shop is van de week weer open gegaan. Wartime! Happy had de cinema-bankjes buiten gezet. Daar moesten de mensen op gaan zitten en netjes op hun beurt wachten. Niet meer dan vijf mensen binnenlaten hadden ze besloten. Men werd wild. Nog erger dan de vorige keer. Ik dacht dat ze de ijzeren deuren uit hun sponningen drukken. Na een uur en vijf klanten verder besloot Happy to “No selling, we close!” Eng ook hoe waanzinnig ze soms kunnen worden hier. Ik heb een compilatie gemaakt van de diverse foto’s. Die hoop ik hierbij te kunnen plaatsen.
18.30 uur
Hiep! Hiep! Het is weekend!! Vanavond wordt er muziek gemaakt hier (djembe) en daar ben ik voor uitgenodigd. Dat betekent een duik in het zwembad, een pot thee, een babbel met andere Europeanen, elektriciteit en misschien ook een beetje internet. En straks aan een biertje. Kortom: qualitytime!
Het was me het weekje wel. Dinsdag had ik het opeens helemaal gehad. De hele dag bij Tarud me vastbijten in een computer die de meest vreemde kuren vertoont. Om van internet maar niet te spreken. Heb ook geen idee wat er nou uiteindelijk van terecht gekomen is. Want ik had geen tijd meer om dat te controleren. De verbinding is zo vreselijk traag dat ik me regelmatig op zit te vreten van de stress. Je kunt namelijk niet andermans computer eindeloos bezet houden. Dat geldt niet alleen voor Tarud maar ook voor hier bij Project Lodge. Het is dan ook verreweg het beste alles goed voorbereid te hebben. Tekst klaar en foto’s uitgezocht en verkleind. Theoretisch waar, maar ook dat gaat in de praktijk anders. De mogelijkheid te internetten doet zich soms opeens voor en dan heb je niks voorbereid. Genoeg erover. Het zij zo. In Imbarra! Zet hem op!
Dinsdagmiddag werd ik opeens zo in en in triest. Ik kon niet meer ophouden met huilen. Ik was ’s ochtends tijdens de break naar Tarud gegaan en ben domweg niet meer terug naar school gegaan.
’s Middags hadden we een “workshop” die me zo vaag voorkwam dat ik daar ook de noodzaak niet van inzag.
Na het internetdebacle bij Tarud realiseerde ik me dat ik het niet goed gedaan had. Kritiek op M. dat ze me alleen voor de klas laat staan terwijl ik minimaal vertaalhulp nodig heb. Kritiek op mezelf dat ik veel te veel initiatief neem. Gevolg: doodlam. Kapot. Heeft geen enkel zin om de Gambianen te bekritiseren vind ik. Ze zijn wat ze zijn en ze doen wat ze doen. Ik heb alleen macht over mijn eigen doen en laten. Het moest dus anders. Gelukkig kan ik redelijk goed analyseren en met een beetje support en vooral ook begrip van Tineke1 en Joe (eigenaresse van de lodge) wist ik wat me te doen stond. Loslaten. Zij zijn de betaalde leerkrachten. Ik een onbetaalde – weliswaar professionele- volunteer. Dat professionele is dan ook precies mijn valkuil. Ik heb het dezelfde avond nog verteld aan M.. Of ze het nou begreep of niet, feit is dat ik de volgende dag geen initiatief heb genomen. Soms gevraagd of ze ergens hulp bij nodig had. Wel ben ik- in overleg met haar - de ontvangst van de leerlingetjes blijven doen ´s ochtends vroeg. Gezellig in een kring goedemorgen wensen en het A for Apple-verhaal etc herhaald. En het boekje lezen van de “dog who likes to go to school”. Woeloo - hond. Naungkoemo - poes. Ging goed. Loslaten is vreselijk moeilijk voor mij en toch moet het. Want hoe meer initiatief ik vertoon, des te minder doen zij. Dan ga ik weer harder werken en worden ze nog luier, etc. etc. Abanta! Stop! Nu even wat leuks.
We hebben gisteren van vijf tot zeven uur 's middags in de tuin van de school gewerkt. Daar moesten groentebedjes komen. De juffen hakten op de grond in (staan ze dubbelgevouwen met de kont in de lucht) en ik harkte de bonken fijn. Ousman - de leraar - maakte “ataya” thee. Vergelijkbaar met bij ons een sterke kop koffie om de pit erin te houden. Het was heel gezellig. Keihard babbelen cq schreeuwen tegen elkaar. Juf Mai was stomverbaasd toen ik opeens het stoute Mandinka-liedje begon te zingen van de man–met-een-gat-in-zijn-broek-en-alles-dus-zichtbaar. Toen ik er ook nog Afrikaans bij ging dansen kwamen ze niet meer bij. Leunend op hun hark sloegen ze de hand voor de mond: "Hani!" Nee! Erg leuk dus. Een Duits meisje is ook vrijwilliger op mijn school. Zij haalde steeds gieters water om de bedjes te besproeien. Het wachten is nu op de tomatenplanten, aubergine, okra, peper etc. Hopelijk kunnen we het rijstproject weer oppakken: elk kind een bordje rijst met groenten per dag. Helaas is dat project door geldgebrek gestopt. Tineke1 probeert nu of onze stichting het op zich kan nemen. Tegen de tijd dat dat weer opgestart wordt krijgen de kids er groenten bij uit het schooltuintje.
De shop is van de week weer open gegaan. Wartime! Happy had de cinema-bankjes buiten gezet. Daar moesten de mensen op gaan zitten en netjes op hun beurt wachten. Niet meer dan vijf mensen binnenlaten hadden ze besloten. Men werd wild. Nog erger dan de vorige keer. Ik dacht dat ze de ijzeren deuren uit hun sponningen drukken. Na een uur en vijf klanten verder besloot Happy to “No selling, we close!” Eng ook hoe waanzinnig ze soms kunnen worden hier. Ik heb een compilatie gemaakt van de diverse foto’s. Die hoop ik hierbij te kunnen plaatsen.
-
22 November 2009 - 13:44
Lida Wammes:
Moest er gewoon even uit en dat lucht ook op en als je dan nog lieve vriendinnen om je heen hebt die kunnen luisteren dan is dat helemaal fantastisch.
Leuk om met z'n allen zo bezig te zijn en te gieren van het lachen in de tuin.
Jeetje wat een chaos in de shop. Tineke zal het af en toe ook wel helemaal gehad hebben.
Misschien zal af en toe een goede massage wel goed doen.
Sterkte jullie!!
-
23 November 2009 - 09:45
Jesse:
Hey Tineke!
Jeetje, wat een verhalen! Kan me voorstellen dat het soms zooo frustrerend is inderdaad! Maar loslaten is het beste wat je kunt doen..
Hoe is het met Sako en de man van Maria? Heb je het naar je zin op de compound? Wil je iedereen heeel veel liefs doen?
Veel succes en plezier daar en lees met veel plezier al je avonturen..
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
