20 dinsdag 24 november 2009
Door: Tien
Blijf op de hoogte en volg Tineke
26 November 2009 | Gambia, Banjul
dinsdag 24 november 2009 - M.'s compound, Gunjur Village
10:55 uur De kunst afkijken, dat is wat ik hier onder andere doe. Afrikanen doen niet voor niets dat wat ze doen. Het watergebeuren bijvoorbeeld. Je spoelt een - vies cq stoffig - kopje niet om in een emmer met schoon helder water. Je schept met je hand wat uit de emmer en plenst het zo’n beetje over je kopje. Water om te drinken onderscheidt zich van het andere water doordat het in een emmer met een deksel zit. Met daarop altijd een schepbeker. Water halen is zwaar en bezuinigen dus een must.
Omdat ik nog steeds niet helemaal lekker ben kopieer ik M. als ze niet lekker is. Ik neem een warm bad. Pan op het vuur. Koken. Mengen met koud water tot je genoeg hebt om mee te badderen. Wat water overdoen in de plastic waterketel scheelt ook. Dan plens je niet in een keer al het water over je body en sta je straks niet ingezeept zonder water. Uiteraard laat je het water niet zomaar weglopen in het putje. Staand in een teil sta ik te badderen en het water wordt netjes opgevangen voor de zoveelste ronde. Het badwater room ik af. Dat wil zeggen, ik room het zeepsop eraf en gebruik dat om de wc wat schoon te spoelen. Het inmiddels weer redelijk heldere water krijgt nu wat Omo om een wasje mee te doen. Ik zet de was buiten in de zon te week. Als ik straks energie heb zal ik dat afmaken. Moet dan weer naar de put om spoelwater te halen etc.
Het is rustig op de compound. De buurvrouw heeft zojuist haar was hier opgehangen. Een man in lang gewaad op een fiets komt langs en groet me. Geen idee wie het is..”Sumulee, Ibidjee, Kortanante, Tanante,“ etc etc. Het hele begroetingscircus kan ik inmiddels dromen. ”Hoe gaat het? En hoe is iedereen op de compound? Alles goed? Alles wel?” Etc etc. Gambianen zijn breedsprakig. Herhalen alles minstens drie keer en leggen alles vijf keer uit. Tijd genoeg.
Maar nu is het stil. De kuikentjes scharrelen piepend rond. De vogeltjes in de sinaasappelboom kwetteren. M. en de kids zijn naar school. Ik niet. Time-out. Aanstaande vrijdag gaat Tineke1 weer terug naar Nederland. Dan zijn we al vier weken hier. Time flies. Ik blijf dan alleen achter. Ik ken echter genoeg mensen om me niet verlaten te voelen. Happy is dichtbij en met de Engelsen van Project Lodge hoop ik ook contact te houden. Verder heb ik twee duidelijk eigen plekken: bij M. een kamer en badkamertje in Gunjur-Village en bij Boboi in Kartong mijn eigen tent aan zee. Bij de laatste mogen mijn eigen regels gelden, hoewel die vanzelf steeds Afrikaanser worden.
Zondag had ik bij de tent voor het eerst de radio aan. Vond ik de Wereldomroep. Hoop gezever over de crisisjaren. Maar toen opeens.. ongelofelijk.. OVT van de VPRO!!! Dat luister ik altijd op Vlieland zondagochtend, zittend voor mijn tent. Ik voelde me zo thuis!!
Ps Ik moet even stoppen met typen want de batterij van de laptop raakt leeg. Misschien even bij Gamtel opladen? Tot zo!
Hier komt het restje van vanochtend:
Gisteravond kwam mijn gestolen geld ter sprake. M. vond dat er een ritueel gedaan moest worden om achter de dader te komen. De vorige keer hebben ze de dader gepakt door middel van dat ritueel en aan de politie over gedragen. Ik heb er zo mijn twijfels over of het niet al te willekeurig is en de verkeerde gepakt wordt. Maar zij geloven heilig dat de Koran degene die ”innocent” is, vrij pleit. Daartoe moest ik namen geven van personen die ik verdenk of die ik juist uit wil sluiten. Brr! De mensen die ik van naam ken vertrouw ik. Van de anderen ken ik hooguit de gezichten. Anyway..This is Africa en zo gaat het hier nou eenmaal. Dus gaan we het doen.
Het is al donker als we beginnen. Twee meisjes met ontbloot bovenlijfje en een doek om hun middel moesten tegenover elkaar gaan staan. Ongeveer een meter van elkaar af. Hun tepeltjes werden door middel van lange buigzame rieten met elkaar verbonden. Voor elk borstje een riet. De meisjes zorgden zelf dat ze hun tepeltjes bleven raken. Tussen hen in – ernaast – stond de man die het ritueel ging doen. Hij had een kort rietje in zijn hand. Dat bewoog hij tussen de horizontale rieten op en neer. Onderwijl Koranversen prevelend. Af en toe herkende ik de naam die ik hem gegeven had. Bij de persoon die ik het meest verdacht bleven de rieten netjes evenwijdig aan elkaar. Waren ze naar elkaar toe gebogen of elkaar zelfs in het midden geraakt, dan was deze persoon de klos geweest. Dan zouden ze de politie erbij gehaald hebben. Gelukkig bewogen de rieten bij geen enkele mij bekende persoon naar elkaar toe. Een onbekende heeft het dus gedaan. Nou dat schiet lekker op. Twee briefjes van vijftig euro zijn hier meer dan twee maandsalarissen. Geluk ermee!
Tobaski
Het gonst en doet en lijkt over niets anders te gaan. Mensen die met de GillyGilly naar de markt gaan moeten heel veel geld betalen als ze hun spullen cq geiten op het dak van het busje willen laden.
De kinderen van M. worden tot twee maal toe naar hun vader gestuurd om nieuwe kleren lost te peuteren. Zonder succes overigens. Hij is boer en heeft allang weer een nieuw gezin gesticht met ook weer zoveel kinderen. Volgens M. gaan de kinderen het hele feest huilen als ze geen nieuwe kleren krijgen. Ongetwijfeld komt er een oplossing en lopen ze straks rond in het nieuw. Vraag me niet hoe want daar kom je niet achter hier.
Het gigabed in mijn kamer.
Het bed van vijf vierkante meter heb ik vannacht moeten reduceren tot de maat van een klein campingmatje. Overigens is dat een matje dat ik van Vlieland meegenomen heb. Een heus rubber matje met zwaar canvas tijk van Kamp Wenters. Dank je wel dat je er eentje afgestaan hebt Elsa!!!
Mijn rug besloot vannacht dat hij de S-bochten waarin hij al twee weken ligt, niet langer accepteert. Ik kreeg zo giga-veel pijn aan de linkerkant - van bil tot teen - dat ik besloot een valium en een Diclofenac te nemen om de boel te ontspannen. Na een uur was het niet meer te houden en wist ik niet meer hoe ik moest liggen. Middenin de nacht – lamp op de kop- sleepte ik de hele helse bende naar de kamer om daar op de bank te gaan slapen. Een bank van anderhalve meter bij mijn lengte is niet ideaal. Dus terug naar mijn kamer en het bed gesloopt. Matrassen noemen ze hier een “sponge”. Dat is het dus ook. Met mijn 90 kg donder ik erin alsof het een pudding is. Afgezien van de absurde houding is het ook nog eens bloedheet.
Wat overbleef na het gesleep met dit vormeloze geval, was een super Afrikaanse bedomlijsting met daarin ruw houten planken van divers formaat. Daarop allerlei stukken al dan niet geverfd cq gescheurd hardboard. Helaas doet het zijn naam geen eer aan en buigt het alle kanten op. Ik heb mijn matje erop gelegd, het muskietennet er zo goed en zo kwaad als het kon er omheen, en ben in slaap gedonderd. Met een rechte rug!!
Ik ga op zoek naar een ander matras, dat is zeker. Maar dat moet na Tobaski, omdat vervoer nu bijna niet mogelijk is met al die geiten op het dak.
Het is inmiddels half twaalf. Ik ga de was doen. Wil morgen weer naar school, maar hou me vandaag een beetje koest.
DoeDooeii!! Hahahaha! Groet Tien
10:55 uur De kunst afkijken, dat is wat ik hier onder andere doe. Afrikanen doen niet voor niets dat wat ze doen. Het watergebeuren bijvoorbeeld. Je spoelt een - vies cq stoffig - kopje niet om in een emmer met schoon helder water. Je schept met je hand wat uit de emmer en plenst het zo’n beetje over je kopje. Water om te drinken onderscheidt zich van het andere water doordat het in een emmer met een deksel zit. Met daarop altijd een schepbeker. Water halen is zwaar en bezuinigen dus een must.
Omdat ik nog steeds niet helemaal lekker ben kopieer ik M. als ze niet lekker is. Ik neem een warm bad. Pan op het vuur. Koken. Mengen met koud water tot je genoeg hebt om mee te badderen. Wat water overdoen in de plastic waterketel scheelt ook. Dan plens je niet in een keer al het water over je body en sta je straks niet ingezeept zonder water. Uiteraard laat je het water niet zomaar weglopen in het putje. Staand in een teil sta ik te badderen en het water wordt netjes opgevangen voor de zoveelste ronde. Het badwater room ik af. Dat wil zeggen, ik room het zeepsop eraf en gebruik dat om de wc wat schoon te spoelen. Het inmiddels weer redelijk heldere water krijgt nu wat Omo om een wasje mee te doen. Ik zet de was buiten in de zon te week. Als ik straks energie heb zal ik dat afmaken. Moet dan weer naar de put om spoelwater te halen etc.
Het is rustig op de compound. De buurvrouw heeft zojuist haar was hier opgehangen. Een man in lang gewaad op een fiets komt langs en groet me. Geen idee wie het is..”Sumulee, Ibidjee, Kortanante, Tanante,“ etc etc. Het hele begroetingscircus kan ik inmiddels dromen. ”Hoe gaat het? En hoe is iedereen op de compound? Alles goed? Alles wel?” Etc etc. Gambianen zijn breedsprakig. Herhalen alles minstens drie keer en leggen alles vijf keer uit. Tijd genoeg.
Maar nu is het stil. De kuikentjes scharrelen piepend rond. De vogeltjes in de sinaasappelboom kwetteren. M. en de kids zijn naar school. Ik niet. Time-out. Aanstaande vrijdag gaat Tineke1 weer terug naar Nederland. Dan zijn we al vier weken hier. Time flies. Ik blijf dan alleen achter. Ik ken echter genoeg mensen om me niet verlaten te voelen. Happy is dichtbij en met de Engelsen van Project Lodge hoop ik ook contact te houden. Verder heb ik twee duidelijk eigen plekken: bij M. een kamer en badkamertje in Gunjur-Village en bij Boboi in Kartong mijn eigen tent aan zee. Bij de laatste mogen mijn eigen regels gelden, hoewel die vanzelf steeds Afrikaanser worden.
Zondag had ik bij de tent voor het eerst de radio aan. Vond ik de Wereldomroep. Hoop gezever over de crisisjaren. Maar toen opeens.. ongelofelijk.. OVT van de VPRO!!! Dat luister ik altijd op Vlieland zondagochtend, zittend voor mijn tent. Ik voelde me zo thuis!!
Ps Ik moet even stoppen met typen want de batterij van de laptop raakt leeg. Misschien even bij Gamtel opladen? Tot zo!
Hier komt het restje van vanochtend:
Gisteravond kwam mijn gestolen geld ter sprake. M. vond dat er een ritueel gedaan moest worden om achter de dader te komen. De vorige keer hebben ze de dader gepakt door middel van dat ritueel en aan de politie over gedragen. Ik heb er zo mijn twijfels over of het niet al te willekeurig is en de verkeerde gepakt wordt. Maar zij geloven heilig dat de Koran degene die ”innocent” is, vrij pleit. Daartoe moest ik namen geven van personen die ik verdenk of die ik juist uit wil sluiten. Brr! De mensen die ik van naam ken vertrouw ik. Van de anderen ken ik hooguit de gezichten. Anyway..This is Africa en zo gaat het hier nou eenmaal. Dus gaan we het doen.
Het is al donker als we beginnen. Twee meisjes met ontbloot bovenlijfje en een doek om hun middel moesten tegenover elkaar gaan staan. Ongeveer een meter van elkaar af. Hun tepeltjes werden door middel van lange buigzame rieten met elkaar verbonden. Voor elk borstje een riet. De meisjes zorgden zelf dat ze hun tepeltjes bleven raken. Tussen hen in – ernaast – stond de man die het ritueel ging doen. Hij had een kort rietje in zijn hand. Dat bewoog hij tussen de horizontale rieten op en neer. Onderwijl Koranversen prevelend. Af en toe herkende ik de naam die ik hem gegeven had. Bij de persoon die ik het meest verdacht bleven de rieten netjes evenwijdig aan elkaar. Waren ze naar elkaar toe gebogen of elkaar zelfs in het midden geraakt, dan was deze persoon de klos geweest. Dan zouden ze de politie erbij gehaald hebben. Gelukkig bewogen de rieten bij geen enkele mij bekende persoon naar elkaar toe. Een onbekende heeft het dus gedaan. Nou dat schiet lekker op. Twee briefjes van vijftig euro zijn hier meer dan twee maandsalarissen. Geluk ermee!
Tobaski
Het gonst en doet en lijkt over niets anders te gaan. Mensen die met de GillyGilly naar de markt gaan moeten heel veel geld betalen als ze hun spullen cq geiten op het dak van het busje willen laden.
De kinderen van M. worden tot twee maal toe naar hun vader gestuurd om nieuwe kleren lost te peuteren. Zonder succes overigens. Hij is boer en heeft allang weer een nieuw gezin gesticht met ook weer zoveel kinderen. Volgens M. gaan de kinderen het hele feest huilen als ze geen nieuwe kleren krijgen. Ongetwijfeld komt er een oplossing en lopen ze straks rond in het nieuw. Vraag me niet hoe want daar kom je niet achter hier.
Het gigabed in mijn kamer.
Het bed van vijf vierkante meter heb ik vannacht moeten reduceren tot de maat van een klein campingmatje. Overigens is dat een matje dat ik van Vlieland meegenomen heb. Een heus rubber matje met zwaar canvas tijk van Kamp Wenters. Dank je wel dat je er eentje afgestaan hebt Elsa!!!
Mijn rug besloot vannacht dat hij de S-bochten waarin hij al twee weken ligt, niet langer accepteert. Ik kreeg zo giga-veel pijn aan de linkerkant - van bil tot teen - dat ik besloot een valium en een Diclofenac te nemen om de boel te ontspannen. Na een uur was het niet meer te houden en wist ik niet meer hoe ik moest liggen. Middenin de nacht – lamp op de kop- sleepte ik de hele helse bende naar de kamer om daar op de bank te gaan slapen. Een bank van anderhalve meter bij mijn lengte is niet ideaal. Dus terug naar mijn kamer en het bed gesloopt. Matrassen noemen ze hier een “sponge”. Dat is het dus ook. Met mijn 90 kg donder ik erin alsof het een pudding is. Afgezien van de absurde houding is het ook nog eens bloedheet.
Wat overbleef na het gesleep met dit vormeloze geval, was een super Afrikaanse bedomlijsting met daarin ruw houten planken van divers formaat. Daarop allerlei stukken al dan niet geverfd cq gescheurd hardboard. Helaas doet het zijn naam geen eer aan en buigt het alle kanten op. Ik heb mijn matje erop gelegd, het muskietennet er zo goed en zo kwaad als het kon er omheen, en ben in slaap gedonderd. Met een rechte rug!!
Ik ga op zoek naar een ander matras, dat is zeker. Maar dat moet na Tobaski, omdat vervoer nu bijna niet mogelijk is met al die geiten op het dak.
Het is inmiddels half twaalf. Ik ga de was doen. Wil morgen weer naar school, maar hou me vandaag een beetje koest.
DoeDooeii!! Hahahaha! Groet Tien
-
29 November 2009 - 12:25
Lida Wammes:
Wat een rot gevoel moet het je geven als je geld kwijt bent. In feite wil je niemand verdenken en toch komen er mensen op in je gedachten., echt heel naar. Ik wist van dat ritueel niets af, wel grappig. In Nederland roepen we de heilige Antonius aan en heel vaak vind je datgene wat je kwijt bent. Misschien moet je dat eens proberen. Ik hoop dat het nog terecht komt.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
