70 maandag 1 februari 2010
Door: Tien
Blijf op de hoogte en volg Tineke
02 Februari 2010 | Gambia, Kartung
maandag 1 februari 2010 – M’s compound, Gunjur Village
Een heerlijk tutdagje bij de tent. Dagboek stukjes uitgetikt. Een tasje genaaid van een rijstzak, opgeruimd en zowaar nog even gezwommen in zee. Die is “koud”.. ook hier is de klimaatverandering te merken. Het is nogal bewolkt en winderig. Waarom zou ik aan het strand gaan liggen? Bruin worden hoef ik niet. Hoe anders dan in Nederland, waar ik op Vlie graag in de zon lig. Ik kijk wel uit hier. Als de zon schijnt is ie mij te heet en blijf ik lekker in de schaduw.
Ik heb de juffen gezegd dat ik vandaag vrijaf zou nemen en dinsdag weer paraat ben. Kostte me in eerste instantie erg veel moeite om terug te gaan. Ben net lekker gewend bij de tent. Discipline Tien! En dus ben ik de hele middag verder bezig met alles weer opruimen wat ik in twee dagen opgebouwd heb. Deze keer absoluut geen eten in de tent. Zelfs de grapefruits laat ik buiten.
Djanko komt nog even langs om een sinaasappeltje te eten en vertelt dat hij verse vis gehaald heeft. Als ik om vijf uur mijn fiets opgepakt heb, bestel ik nog gauw even een bordje vis met groenten. Kok Aloys wijst op een stompje wortel en een stukje paprika. “That’s all I have at the moment” Nou dat moet dan maar genoeg zijn. Het wordt een heerlijke moot vis en van de groenten heeft hij toch nog wat kunnen brouwen.
Om zes uur stap ik op want ik wil voor donker thuis zijn. Het wordt een prachtig ritje van drie kwartier. De weg ligt hoog ten opzichte van de compounds aan weerszijden van de weg. De lage zon schijnt als een spot op de erfjes met kippen en kindertjes. Zwaaien voelt ontzettend Hollands maar ik doe het toch. Er wordt zowaar terug gezwaaid. Alles krijgt zo’n prachtige warme kleur op dit uur van de dag. Het zand is roder en de bomen groener. Ik zigzag over de asfaltweg, links als er geen verkeer aankomt uit tegengestelde richting, rechts als dat wel zo is. Zo hoef ik niet op het achteropkomende verkeer te letten. Ik geniet. Een busje rijdt me tegemoet. De driver hangt uit het raampje en roep luidkeels “Mama Africa!!” Klein geluk. De mensen kunnen zo enthousiast zijn en aardig. Ik schrijf dat veel te weinig op. Nu ben ik ontspannen en kan genieten van de dingen. Ik hoop het vast te kunnen houden. Want zo is het veel leuker hier!!
Een heerlijk tutdagje bij de tent. Dagboek stukjes uitgetikt. Een tasje genaaid van een rijstzak, opgeruimd en zowaar nog even gezwommen in zee. Die is “koud”.. ook hier is de klimaatverandering te merken. Het is nogal bewolkt en winderig. Waarom zou ik aan het strand gaan liggen? Bruin worden hoef ik niet. Hoe anders dan in Nederland, waar ik op Vlie graag in de zon lig. Ik kijk wel uit hier. Als de zon schijnt is ie mij te heet en blijf ik lekker in de schaduw.
Ik heb de juffen gezegd dat ik vandaag vrijaf zou nemen en dinsdag weer paraat ben. Kostte me in eerste instantie erg veel moeite om terug te gaan. Ben net lekker gewend bij de tent. Discipline Tien! En dus ben ik de hele middag verder bezig met alles weer opruimen wat ik in twee dagen opgebouwd heb. Deze keer absoluut geen eten in de tent. Zelfs de grapefruits laat ik buiten.
Djanko komt nog even langs om een sinaasappeltje te eten en vertelt dat hij verse vis gehaald heeft. Als ik om vijf uur mijn fiets opgepakt heb, bestel ik nog gauw even een bordje vis met groenten. Kok Aloys wijst op een stompje wortel en een stukje paprika. “That’s all I have at the moment” Nou dat moet dan maar genoeg zijn. Het wordt een heerlijke moot vis en van de groenten heeft hij toch nog wat kunnen brouwen.
Om zes uur stap ik op want ik wil voor donker thuis zijn. Het wordt een prachtig ritje van drie kwartier. De weg ligt hoog ten opzichte van de compounds aan weerszijden van de weg. De lage zon schijnt als een spot op de erfjes met kippen en kindertjes. Zwaaien voelt ontzettend Hollands maar ik doe het toch. Er wordt zowaar terug gezwaaid. Alles krijgt zo’n prachtige warme kleur op dit uur van de dag. Het zand is roder en de bomen groener. Ik zigzag over de asfaltweg, links als er geen verkeer aankomt uit tegengestelde richting, rechts als dat wel zo is. Zo hoef ik niet op het achteropkomende verkeer te letten. Ik geniet. Een busje rijdt me tegemoet. De driver hangt uit het raampje en roep luidkeels “Mama Africa!!” Klein geluk. De mensen kunnen zo enthousiast zijn en aardig. Ik schrijf dat veel te weinig op. Nu ben ik ontspannen en kan genieten van de dingen. Ik hoop het vast te kunnen houden. Want zo is het veel leuker hier!!
-
03 Februari 2010 - 10:55
Trudeska:
Heerlijk 10!Succes met de kledij.Groetjes Tru
;0 -
03 Februari 2010 - 15:26
Anke:
Fijn te lezen dat je nog genieten kunt :-) Dit klinkt weer opgewekt, doet me denken aan wat je vertelde toen we een stukje door Duitsland naar het concert reden: hoe dat jou aan Africa deed denken! Hier vandaag ook intense kleuren na een paar nattesneeuwdagen, de zon schijnt, de lucht is blauw, en na de warmwaterregen van gisteren is de meeste sneeuw verdwenen. In de tuin kramsvogels, wat zijn die mooi!Ze eten doorgesneden appels. Wat zie jij daar voor vogels? Of let je alleen op mensen? :-) Lieve groet, Anke & fam. -
06 Februari 2010 - 22:00
RobSeg:
Hoy tien
Heb de foto's van de opening gezien, wat zijn het toch een leuke mannetje's, en wat kijken ze gewichtig. Ben toch wel blij dat ik er een heel klein beetje aan mee heb geholpen het te realiseren. Ik zie dat je het weer een beetje naar je zin hebt, houden zo !!! en nog een fijne tijd x
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
