80 maandag 15 februari 2010
Door: Tien
Blijf op de hoogte en volg Tineke
17 Februari 2010 | Gambia, Banjul
80 maandag 15 februari 2010,M.'s compound, Gunjur Village
Als ik thuis kom uit school tref ik M. niet op bed aan. Voor ik kan bedenken of er iets aan de hand is,gaat de telefoon.Een hoop gekraak. In de verte hoor ik M. die iets probeert te zeggen. " ...baby...." Oh jee, het is zover, de baby is er of komt eraan. Ze is met Anita, een Engelse die met haar foundation de school al 25 jaar steunt. Ze zijn in de kliniek van Gunjur. Even later hoor ik een auto aankomen. Mr.Manlafi van Tarud staat voor de deur: "Number Two...Hurry up please! The baby is coming!" Water koken! schiet me te binnen. M. heeft niet voor niets een nieuwe thermosfles op afbetaling gekocht. Als ik het kokende water erin wil doen zie ik een hoop gras in de ketel drijven. Oh jaa denk ik geïrriteerd: local medicin van de stepmother.Mr.Manlafi komt met twee plastic kannen aan en giet de drab erin over. Nog een keer water koken. Alsof er tijd over is!
Een half uur later scheuren we met een volle wagen - stepmother, tantes en ik, allemaal met kannen water op schoot - door het zand van Gunjur. Straatje in, straatje uit. Hoeken om, toeterend bij elke kruising, tot we bij het Healthcenter aankomen.Iedereen moet op een bankje voor de kliniek plaatsnemen. Als vanzelfsprekend woord ik naar de verloskamer gebracht. M. ligt op een hard eerste-hulp-bed, Anita houdt haar hand vast. Dan zie ik een baby'tje liggen, lijkbleek. Nee toch?! Het is weliswaar niet M.'s baby, maar de schrik zit er goed in. Ik zie geen spoor van leven. Ik vloek binnensmonds, voorzichtig,om M. niet in paniek te brengen.Een zuster legt een gaasje over het mondje en begint te blazen. Kunstmatige ademhaling? Ik hou mijn hart vast en kan mijn ogen bijna niet ervan af houden, terwijl ik hier voor M. ben. Na een paar minuten hoor ik een piepklein rocheltje uit het kindje komen. Godzijdank, het kindje lijkt gered.
Niemand minder dan vroedvrouw Binta mag de bevalling van M. begeleiden. Ze trekt handschoenen aan en toucheert de vagina. Het wachten is op 10 cm ontsluiting. Voor de zekerheid brengen ze een infuus in "in case it is urgent..the baby has a big head!" Met een toeter op de buik wordt de hartslag van het kindje gecontroleerd: prima in orde.
....................
....................
.................... (schrijven is er niet meer bij, M. bevalt van een zoon)
Als ik thuis kom uit school tref ik M. niet op bed aan. Voor ik kan bedenken of er iets aan de hand is,gaat de telefoon.Een hoop gekraak. In de verte hoor ik M. die iets probeert te zeggen. " ...baby...." Oh jee, het is zover, de baby is er of komt eraan. Ze is met Anita, een Engelse die met haar foundation de school al 25 jaar steunt. Ze zijn in de kliniek van Gunjur. Even later hoor ik een auto aankomen. Mr.Manlafi van Tarud staat voor de deur: "Number Two...Hurry up please! The baby is coming!" Water koken! schiet me te binnen. M. heeft niet voor niets een nieuwe thermosfles op afbetaling gekocht. Als ik het kokende water erin wil doen zie ik een hoop gras in de ketel drijven. Oh jaa denk ik geïrriteerd: local medicin van de stepmother.Mr.Manlafi komt met twee plastic kannen aan en giet de drab erin over. Nog een keer water koken. Alsof er tijd over is!
Een half uur later scheuren we met een volle wagen - stepmother, tantes en ik, allemaal met kannen water op schoot - door het zand van Gunjur. Straatje in, straatje uit. Hoeken om, toeterend bij elke kruising, tot we bij het Healthcenter aankomen.Iedereen moet op een bankje voor de kliniek plaatsnemen. Als vanzelfsprekend woord ik naar de verloskamer gebracht. M. ligt op een hard eerste-hulp-bed, Anita houdt haar hand vast. Dan zie ik een baby'tje liggen, lijkbleek. Nee toch?! Het is weliswaar niet M.'s baby, maar de schrik zit er goed in. Ik zie geen spoor van leven. Ik vloek binnensmonds, voorzichtig,om M. niet in paniek te brengen.Een zuster legt een gaasje over het mondje en begint te blazen. Kunstmatige ademhaling? Ik hou mijn hart vast en kan mijn ogen bijna niet ervan af houden, terwijl ik hier voor M. ben. Na een paar minuten hoor ik een piepklein rocheltje uit het kindje komen. Godzijdank, het kindje lijkt gered.
Niemand minder dan vroedvrouw Binta mag de bevalling van M. begeleiden. Ze trekt handschoenen aan en toucheert de vagina. Het wachten is op 10 cm ontsluiting. Voor de zekerheid brengen ze een infuus in "in case it is urgent..the baby has a big head!" Met een toeter op de buik wordt de hartslag van het kindje gecontroleerd: prima in orde.
....................
....................
.................... (schrijven is er niet meer bij, M. bevalt van een zoon)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
