28 woensdag 9 december 2009
Door: Tien
Blijf op de hoogte en volg Tineke
16 December 2009 | Gambia, Banjul
woensdag 9 december 2009 - tent Boboi Beach Lodge, Kartong
Het is nacht. Hoe laat precies weet ik niet, maar ik vermoed tegen twaalven. Om tien uur ben ik gaan slapen. Ik werd wakker van de golven. Op het geluid afgaand lijken ze huizenhoog. Gisteren ook al. Springtij. Ik kreeg zelfs visioenen van een tsunami. Dat idee heb ik van me afgezet. Volgens een gast hier komt het water nooit zo hoog dat Boboi onder komt te staan. Maar in de nacht, in het donker, kan ik me van alles voorstellen. Het is bewolkt en er is geen maan. Ik staar met wijdopen ogen in het niets. Het waait behoorlijk. Denk je bij palmbomen normaal gesproken aan een zacht ruisen, hier knallen de keiharde gevederde bladeren tegen elkaar. Soms breken ze met een klap alsof ze van hout zijn. De tent staat onder een Baobabboom. Die verliest regelmatig zijn bladeren. Nu lijkt het wel of ze van steen zijn . Zo hard vallen ze op het tentdoek. Dan denk ik aan de jellyfruits. Ik moet er niet aan denken dat zo’n vrucht ter grootte van een kokosnoot zich losmaakt van de tros hoog in de palmbomen rond de tent. Als zo’n knoepert op de tent valt, is die er zeker geweest. Wat doe ik als er een gat in de tent komt? Verder slapen onder de klamboe onder een kapot tentdak? Ik denk het allemaal uit. Wat heet: ik wordt gek van dat gepieker en ik kan maar niet in slaap komen. Ik inventariseer tientallen keren de verschillende geluiden. Dat piepen.. dat moet de boomhut zijn. Drie keer kort piepen en een keer lang.. als het precies zo herhaald wordt moet dat een vogel zijn. Oh nu is het maar twee keer. Toch geen vogel. Nee, die slapen immers ’s nachts? Geritsel bij de tent. Die slang is dood. Hoewel hij met gebroken nek nog lustig door kronkelde vanochtend.
Mijn intuïtie zei me vanochtend opeens dat ik het rond de tent vrij en overzichtelijk moest maken. En schoon. Zodat ik in een oogopslag kan controleren of er geen slang is. Het was nog niet geregeld of er komt een jongen aanlopen, een slang van een dikke meter achter zich aan trekkend.. Mijn intuitie is in orde zou je kunnen zeggen. Maar in de nacht spookt alles door mijn kop. Dat heeft meer met paniek dan met intuïtie te maken.
Voor het eerst realiseer ik me dat alleen ook echt alleen is. Ben je samen met iemand dan kan je er nog grapjes over maken. Maar ik ben niet samen met iemand. Ik ben een vrouw alleen die slaapt in een tent. Op matrasjes die alle kanten opzeilen behalve de goede. Tussen allerlei enge insecten en kikkers die onverwacht tegen je been opspringen. Onder lawaaiige palmbomen aan een onrustige zee.
Grenzen verleggen kan dan een hobby van me zijn, het heeft ook zeker nadelen. En daarom ga ik na uren piekeren en wachten en draaien en weer piekeren, en nog maar eens omdraaien.. een oxazepam nemen. Het is drie uur in de nacht als ik eindelijk inslaap. De volgende ochtend om half negen wordt ik alweer wakker. Ik ben kapot en snot verkouden. Heb op de tocht gelegen.
Maar ik ben niet verkracht, niet door een slang gebeten en er is geen jellyfruit op de tent gevallen. Hieperdepiep hoera!
Het is nacht. Hoe laat precies weet ik niet, maar ik vermoed tegen twaalven. Om tien uur ben ik gaan slapen. Ik werd wakker van de golven. Op het geluid afgaand lijken ze huizenhoog. Gisteren ook al. Springtij. Ik kreeg zelfs visioenen van een tsunami. Dat idee heb ik van me afgezet. Volgens een gast hier komt het water nooit zo hoog dat Boboi onder komt te staan. Maar in de nacht, in het donker, kan ik me van alles voorstellen. Het is bewolkt en er is geen maan. Ik staar met wijdopen ogen in het niets. Het waait behoorlijk. Denk je bij palmbomen normaal gesproken aan een zacht ruisen, hier knallen de keiharde gevederde bladeren tegen elkaar. Soms breken ze met een klap alsof ze van hout zijn. De tent staat onder een Baobabboom. Die verliest regelmatig zijn bladeren. Nu lijkt het wel of ze van steen zijn . Zo hard vallen ze op het tentdoek. Dan denk ik aan de jellyfruits. Ik moet er niet aan denken dat zo’n vrucht ter grootte van een kokosnoot zich losmaakt van de tros hoog in de palmbomen rond de tent. Als zo’n knoepert op de tent valt, is die er zeker geweest. Wat doe ik als er een gat in de tent komt? Verder slapen onder de klamboe onder een kapot tentdak? Ik denk het allemaal uit. Wat heet: ik wordt gek van dat gepieker en ik kan maar niet in slaap komen. Ik inventariseer tientallen keren de verschillende geluiden. Dat piepen.. dat moet de boomhut zijn. Drie keer kort piepen en een keer lang.. als het precies zo herhaald wordt moet dat een vogel zijn. Oh nu is het maar twee keer. Toch geen vogel. Nee, die slapen immers ’s nachts? Geritsel bij de tent. Die slang is dood. Hoewel hij met gebroken nek nog lustig door kronkelde vanochtend.
Mijn intuïtie zei me vanochtend opeens dat ik het rond de tent vrij en overzichtelijk moest maken. En schoon. Zodat ik in een oogopslag kan controleren of er geen slang is. Het was nog niet geregeld of er komt een jongen aanlopen, een slang van een dikke meter achter zich aan trekkend.. Mijn intuitie is in orde zou je kunnen zeggen. Maar in de nacht spookt alles door mijn kop. Dat heeft meer met paniek dan met intuïtie te maken.
Voor het eerst realiseer ik me dat alleen ook echt alleen is. Ben je samen met iemand dan kan je er nog grapjes over maken. Maar ik ben niet samen met iemand. Ik ben een vrouw alleen die slaapt in een tent. Op matrasjes die alle kanten opzeilen behalve de goede. Tussen allerlei enge insecten en kikkers die onverwacht tegen je been opspringen. Onder lawaaiige palmbomen aan een onrustige zee.
Grenzen verleggen kan dan een hobby van me zijn, het heeft ook zeker nadelen. En daarom ga ik na uren piekeren en wachten en draaien en weer piekeren, en nog maar eens omdraaien.. een oxazepam nemen. Het is drie uur in de nacht als ik eindelijk inslaap. De volgende ochtend om half negen wordt ik alweer wakker. Ik ben kapot en snot verkouden. Heb op de tocht gelegen.
Maar ik ben niet verkracht, niet door een slang gebeten en er is geen jellyfruit op de tent gevallen. Hieperdepiep hoera!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
