46 maandag 4 januari 2010
Door: Tien
Blijf op de hoogte en volg Tineke
08 Januari 2010 | Gambia, Banjul
maandag 4 januari 2010 - M.'s compound, Gunjur Village
Deel 1
Ik lig in de schaduw onder een boom op een rieten geval cq bed. Mijn rug ter hoogte van mijn rechterbil doet weer eens verrekte pijn. Het straalt uit naar mijn been en lies. Gaat dit dan nooit over?!
Het kakelt en doet om me heen. Twee oude vrouwen, de een dubbelgevouwen boven een stapel te wassen pannen, de ander opgevouwen op een soortgelijk rieten bed. Ze kwekken en lachen. Geklets van ijzer op steen. Ik kijk op en zie dat ik me vergist heb. Er is ondertussen een derde vrouw bij gekomen. Ze vertellen elkaar de wildste verhalen lijkt het. Van uitbundigheid klappen ze in de handen. Regelmatig vang ik een mij bekend Mandinka-woord op en maak er mijn eigen vrolijke verhaal van. Niet zo moeilijk want ik heb allerlei pijnstillers achter de kiezen met als toetje een halfje diazepam. Daar word je wel high van.
Om half negen vanochtend ging ik naar school, had er zin in. Ware het niet dat ik toen de pijn al voelde. Zolang mogelijk negeren leek me op dat moment het beste. "Iedereen een Happy New Year!" "Sang kuto dima" schrijf ik op het bord. De kinderen zijn nog buiten aan het spelen. Ik bekijk de tuin: geweldig! Er hangen al tomaatjes aan de planten! En toen toch maar gedaan wat een teacher zei: ga naar iemand die er verstand van heeft.
We vroegen permissie aan de hoofdjuf om weg te gaan ( ja ik leer het al.. de klas zoekt het maar even uit ..) en even later sleepte ik me voort achter Lamin de teacher aan. Helaas wist hij ook niet precies naar wie hij op zoek was en waar diegene woonde. Dus ging het van compound naar compound. Bij het zoveelste huis op het zoveelste erf zat een grootmoeder met haar twee kleinkinderen. Lamin sprak wat met haar en verliet het erf, mij daar achterlatend. Ik was inmiddels zo vrij geweest om op een rotan bed te gaan zitten onder een sinaasappelboom. De pijn was erg en ik besloot dat liggen moest kunnen.
Een half uur lang had ik de tijd om te bedenken wat ik zou doen als ik die hele teacher niet meer terug zou zien. Gelukkig, ik had een telefoon bij me. Niet dat ik enig idee had wie ik zou moeten bellen, maar toch.
Een vrouwenstem boven me vraagt in het Engels of ik gevallen ben. Nee, nee, dat niet. En weg is ze weer. Ik dut een beetje in en probeer ondertussen een enigszins aangename houding te vinden. Tas onder de kop, bloes in een prop onder mijn buik.
“Heej!” een schreeuw wekt me. Een vrouw in de deuropening van het huis wenkt me. Ik moet naar binnen. Ze wijst me op een lap op de grond: liggen! Duidelijk, zei is degene die iets met me gaat doen. Eenmaal plat op de buik begint ze met behoorlijk wat geweld de wervels naar de grond te drukken. Soms knapt er wat. Als ze via mijn rug naar mijn rechterbeen gaat gil ik het uit. Niet alleen vanwege haar handeling maar ook omdat ik op een kale harde vloer lig. Mijn lijf wordt zogezegd van twee kanten onder handen genomen. Onverstoorbaar gaat ze verder. Als ik probeer onder haar uit te komen drukt de teacher me aan mijn voeten terug naar de grond. Dit moet zo, het kan niet anders. Hij zegt iets over “kinderen die schreeuwen en beledigen” Ik heb haar toch niet beledigd door het uit te schreeuwen? Ik kijk haar aan, grijp haar hand en zeg dat het goed is. Dat ze door mag gaan. Ze heeft Chinees spul nodig, maakt ze me duidelijk. Want de bambutulo is niet meer wat het geweest is.
Vijf minuten later is de teacher terug van de shop met een piepklein flesje. Ze druppelt de vloeistof op mijn rug. Het ruikt naar tijgerbalsem. Als ze daarmee klaar is vraagt ze of het goed is zo. “Nding Nding Nding” zeg ik en geef haar te verstaan dat het een piepklein beetje geholpen heeft. Ze masseert nog wat na en zegt dat ik om vijf uur vanmiddag terug moet komen.
Ondertussen heb ik M. toch maar even telefonisch ingelicht. Het is duidelijk tijd voor de oude “bottenman”.. dokter Bambutulo door mij genoemd. Heb wel enige schroom na de laatste keer dat hij me in mijn kruis greep. Maar ja, ik moet toch iets!
Deel 2
M. is terug van haar reis naar het ziekenhuis. Ze hebben een echo gemaakt van haar buik. “Het is een jongetje” heeft ze al door de telefoon gezegd. “Erg he? Wat moet ik nou?” Ik probeer me te herinneren hoe het ook alweer zat. Jongens moeten betalen als ze willen trouwen en kosten dus geld. Over meisjes hoef je je geen zorgen te maken. Die leveren arbeid en bovendien vertrekken die als ze trouwen. Geen kosten. Raar idee dat ze een kind bij zich draagt dat ze helemaal niet wil..
Als ze ziet dat ik me overeind hijs vraagt ze waar ik naartoe ga. Ik vertel dat ik met de teacher afgesproken heb bij het politiebureau om een stempel te halen. En direct daarna gaan we dan naar die vrouw. “Lamin is crazy. He is not correct” en tikkend tegen haar voorhoofd maakt ze me duidelijk dat hij gek is. ”Naar het politiebureau! Daar moet je helemaal niet zijn. Luister niet naar hem.”
In de deuropening is inmiddels een vrouw verschenen. M. wijst op haar en roept beledigd ”Even she is a twinmother! She can do it!” Okay. Daar zijn we dan. Moeders van een tweeling lijken de gave te bezitten dit soort rugproblemen op te lossen. Een van de vele blijken van bijgeloof.
Ik heb weinig keus en dus wordt ik even later door de vrouw op mijn bed onder handen genomen. Met bambutulo, “want dat is het enige dat helpt” …
Deel 3
22:00 uur Het is altijd anders dan je denkt hier..
Ik lig op bed en hou me koest in verband met mijn rug. M. heeft de wrappa over haar dikke buik geknoopt. Haar blote borsten hangen zwaar naar beneden. Dit is een huis zegt ze – wijzend op haar blote benen die uit de wrappa steken – waar twee vrouwen altijd onbeschaamd hun onderlijf tonen. “A duo horbat”.. er zit een gat in de kleding waardoor je alles kan zien, betekent dat. Ze recht haar rug en leunt zwaar tegen de muur. Over een dikke maand verwacht ze haar baby. Dan vertelt ze over de Kerstvakantie die ze bij haar man in Kartong doorbracht. Elke dag moest ze huilen. Ze is blij dat ze weer thuis is. Aan haar man had ze niets. Geen werk, geen geld en hij vroeg niet eens hoe het in het ziekenhuis was. “He is low thinking” en ze haalt teleurgesteld haar schouders op. En nu dan ook nog een jongetje in plaats van een meisje in haar buik.
“M.” vraag ik, “kun je me vertellen wat daar nou zo erg aan is?” Met grote verbaasde ogen kijkt ze me aan: “I have only girls-clothes!! And the doctor says it is not a problem for the baby, but that is not true!”
Misschien dat we wat kleertjes om kunnen ruilen, opper ik. Het lijkt haar een beetje gerust te stellen.
Deel 1
Ik lig in de schaduw onder een boom op een rieten geval cq bed. Mijn rug ter hoogte van mijn rechterbil doet weer eens verrekte pijn. Het straalt uit naar mijn been en lies. Gaat dit dan nooit over?!
Het kakelt en doet om me heen. Twee oude vrouwen, de een dubbelgevouwen boven een stapel te wassen pannen, de ander opgevouwen op een soortgelijk rieten bed. Ze kwekken en lachen. Geklets van ijzer op steen. Ik kijk op en zie dat ik me vergist heb. Er is ondertussen een derde vrouw bij gekomen. Ze vertellen elkaar de wildste verhalen lijkt het. Van uitbundigheid klappen ze in de handen. Regelmatig vang ik een mij bekend Mandinka-woord op en maak er mijn eigen vrolijke verhaal van. Niet zo moeilijk want ik heb allerlei pijnstillers achter de kiezen met als toetje een halfje diazepam. Daar word je wel high van.
Om half negen vanochtend ging ik naar school, had er zin in. Ware het niet dat ik toen de pijn al voelde. Zolang mogelijk negeren leek me op dat moment het beste. "Iedereen een Happy New Year!" "Sang kuto dima" schrijf ik op het bord. De kinderen zijn nog buiten aan het spelen. Ik bekijk de tuin: geweldig! Er hangen al tomaatjes aan de planten! En toen toch maar gedaan wat een teacher zei: ga naar iemand die er verstand van heeft.
We vroegen permissie aan de hoofdjuf om weg te gaan ( ja ik leer het al.. de klas zoekt het maar even uit ..) en even later sleepte ik me voort achter Lamin de teacher aan. Helaas wist hij ook niet precies naar wie hij op zoek was en waar diegene woonde. Dus ging het van compound naar compound. Bij het zoveelste huis op het zoveelste erf zat een grootmoeder met haar twee kleinkinderen. Lamin sprak wat met haar en verliet het erf, mij daar achterlatend. Ik was inmiddels zo vrij geweest om op een rotan bed te gaan zitten onder een sinaasappelboom. De pijn was erg en ik besloot dat liggen moest kunnen.
Een half uur lang had ik de tijd om te bedenken wat ik zou doen als ik die hele teacher niet meer terug zou zien. Gelukkig, ik had een telefoon bij me. Niet dat ik enig idee had wie ik zou moeten bellen, maar toch.
Een vrouwenstem boven me vraagt in het Engels of ik gevallen ben. Nee, nee, dat niet. En weg is ze weer. Ik dut een beetje in en probeer ondertussen een enigszins aangename houding te vinden. Tas onder de kop, bloes in een prop onder mijn buik.
“Heej!” een schreeuw wekt me. Een vrouw in de deuropening van het huis wenkt me. Ik moet naar binnen. Ze wijst me op een lap op de grond: liggen! Duidelijk, zei is degene die iets met me gaat doen. Eenmaal plat op de buik begint ze met behoorlijk wat geweld de wervels naar de grond te drukken. Soms knapt er wat. Als ze via mijn rug naar mijn rechterbeen gaat gil ik het uit. Niet alleen vanwege haar handeling maar ook omdat ik op een kale harde vloer lig. Mijn lijf wordt zogezegd van twee kanten onder handen genomen. Onverstoorbaar gaat ze verder. Als ik probeer onder haar uit te komen drukt de teacher me aan mijn voeten terug naar de grond. Dit moet zo, het kan niet anders. Hij zegt iets over “kinderen die schreeuwen en beledigen” Ik heb haar toch niet beledigd door het uit te schreeuwen? Ik kijk haar aan, grijp haar hand en zeg dat het goed is. Dat ze door mag gaan. Ze heeft Chinees spul nodig, maakt ze me duidelijk. Want de bambutulo is niet meer wat het geweest is.
Vijf minuten later is de teacher terug van de shop met een piepklein flesje. Ze druppelt de vloeistof op mijn rug. Het ruikt naar tijgerbalsem. Als ze daarmee klaar is vraagt ze of het goed is zo. “Nding Nding Nding” zeg ik en geef haar te verstaan dat het een piepklein beetje geholpen heeft. Ze masseert nog wat na en zegt dat ik om vijf uur vanmiddag terug moet komen.
Ondertussen heb ik M. toch maar even telefonisch ingelicht. Het is duidelijk tijd voor de oude “bottenman”.. dokter Bambutulo door mij genoemd. Heb wel enige schroom na de laatste keer dat hij me in mijn kruis greep. Maar ja, ik moet toch iets!
Deel 2
M. is terug van haar reis naar het ziekenhuis. Ze hebben een echo gemaakt van haar buik. “Het is een jongetje” heeft ze al door de telefoon gezegd. “Erg he? Wat moet ik nou?” Ik probeer me te herinneren hoe het ook alweer zat. Jongens moeten betalen als ze willen trouwen en kosten dus geld. Over meisjes hoef je je geen zorgen te maken. Die leveren arbeid en bovendien vertrekken die als ze trouwen. Geen kosten. Raar idee dat ze een kind bij zich draagt dat ze helemaal niet wil..
Als ze ziet dat ik me overeind hijs vraagt ze waar ik naartoe ga. Ik vertel dat ik met de teacher afgesproken heb bij het politiebureau om een stempel te halen. En direct daarna gaan we dan naar die vrouw. “Lamin is crazy. He is not correct” en tikkend tegen haar voorhoofd maakt ze me duidelijk dat hij gek is. ”Naar het politiebureau! Daar moet je helemaal niet zijn. Luister niet naar hem.”
In de deuropening is inmiddels een vrouw verschenen. M. wijst op haar en roept beledigd ”Even she is a twinmother! She can do it!” Okay. Daar zijn we dan. Moeders van een tweeling lijken de gave te bezitten dit soort rugproblemen op te lossen. Een van de vele blijken van bijgeloof.
Ik heb weinig keus en dus wordt ik even later door de vrouw op mijn bed onder handen genomen. Met bambutulo, “want dat is het enige dat helpt” …
Deel 3
22:00 uur Het is altijd anders dan je denkt hier..
Ik lig op bed en hou me koest in verband met mijn rug. M. heeft de wrappa over haar dikke buik geknoopt. Haar blote borsten hangen zwaar naar beneden. Dit is een huis zegt ze – wijzend op haar blote benen die uit de wrappa steken – waar twee vrouwen altijd onbeschaamd hun onderlijf tonen. “A duo horbat”.. er zit een gat in de kleding waardoor je alles kan zien, betekent dat. Ze recht haar rug en leunt zwaar tegen de muur. Over een dikke maand verwacht ze haar baby. Dan vertelt ze over de Kerstvakantie die ze bij haar man in Kartong doorbracht. Elke dag moest ze huilen. Ze is blij dat ze weer thuis is. Aan haar man had ze niets. Geen werk, geen geld en hij vroeg niet eens hoe het in het ziekenhuis was. “He is low thinking” en ze haalt teleurgesteld haar schouders op. En nu dan ook nog een jongetje in plaats van een meisje in haar buik.
“M.” vraag ik, “kun je me vertellen wat daar nou zo erg aan is?” Met grote verbaasde ogen kijkt ze me aan: “I have only girls-clothes!! And the doctor says it is not a problem for the baby, but that is not true!”
Misschien dat we wat kleertjes om kunnen ruilen, opper ik. Het lijkt haar een beetje gerust te stellen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
