90 donderdag 4 maart 2010,
Door: Tien
Blijf op de hoogte en volg Tineke
07 Maart 2010 | Gambia, Banjul
90 donderdag 4 maart 2010, M.s compound, Gunjur Village
Ontwikkelingen in punten is het meest efficiënt denk ik. Ook wel zo helder gezien het feit dat hier van alles tegelijk gebeurt en ik het zelf nauwelijks bij kan houden.
1. Applaus voor ROB: het laptopsnoer is binnen en ik kan weer ontspannen en ongestoord op bed mijn verhalen tikken. Een verademing.
2. De terugreis is geboekt: 9 april 2010 (al zou ik willen.. eerder was niet mogelijk) Ik reis samen met Happy die drie maanden naar NL komt.
3. Ik heb Boboi Lodge verlaten vandaag. Met flinke onenigheid. Tent in de zak en de meeste spullen opgeslagen bij Happy.
4. Het aantal slapeloze nachten is opgelopen tot vier. Hoop vannacht rust te krijgen nu alle zooi weg is bij Boboi.
5. Juul en vriendin zijn gisteren aangekomen voor twee weken. Gezellig!
6. Heb verder geen tijd voor school gehad. Mijn officiële “laatste” dag moet dus nog komen. Volgens M. gaan ze wel iets doen op school ten afscheid. Mij benieuwen..
7. Zaterdag groot Namegivingfeest voor “mijn mannetje”. Heel veel voorbereiding en bijhorende stress bij M. en familie. Niet als laatste veroorzaakt door geldtekort.
Waar te beginnen? Met iets heerlijks waarvan ik gisteravond dacht: opschrijven en niet vergeten!!
Brikama 20.00 uur In het donker in de GillyGilly op weg naar huis na een dag vol drukte. Twee biertjes achter de kiezen en genieten. Wat hou ik van die Afrikaanse drukte in het donker. Opwindend. Witte koplampen en rode achterlichtjes verlichten de door uitlaatgassen gevulde mainroad. Het is 8 uur en druk op straat. Iedereen is in de weer. Er is zelfs file. Om de tien meter verlaat het busje het aangevreten asfalt en parkeert in het zand naast de weg om iemand in of uit te laten stappen. Uit de speakers galmt een Arabische versie van Carmen. Pa-pa pa pam.. Pa-pa pa pam..Ik galm direct mee, heb er zin in. Mijn medepassagiers lachen. Ik zie er uit als een moslima met mijn doeken over hoofd en schouders. Het is koud en heb bij het verlaten van de strandtent ,waar ik met Juul en consorte een hapje gedaan heb, een verkoopster ontzettend blij gemaakt. Uit haar reeds ingepakte manden – het was al over zevenen – koos ik twee lappen om niet doodziek thuis te komen. Was aandoenlijk zo blij als ze was: “Ik heet Mariama! En nu heb ik zomaar 350 dalasis onverwacht aan het eind van de dag!” En ze maakte een dansje en sprong in de lucht. Bijna had ze me gezoend…
Overdag was ik al sinds 9 uur on the road. Zou met Happy ( en de auto) alle dingen gaan doen die op mijn lijstje stonden. Ware het niet dat Happy een andere afspraak had gemaakt en voor het gemak niet had gezegd dat hij al een afspraak had met mij. Was niet van plan te laat te komen op het vliegveld en verkoos de bushtaxi boven het - ongetwijfeld eindeloos – wachten tot Happy klaar zou zijn. Lida zou vertrekken en Juul zou komen. Bovendien moest ik perse mijn ticket regelen omdat de vlucht bijna vol was.
Het openbaar vervoer vind ik echt leuk. Met zijn vieren op een piepklein bankje – Push! Push! oftewel opschuiven aub! – zowel voor als achter nog eens vier bankjes. Een gezellige boel. Hij is nog niet opgetrokken of hij stopt alweer. De chauffeur stapt uit, wat zoveel betekent als dat er iets op het dak geladen moet worden. Vijf bossen brandhout deze keer. Als hij bij het optrekken geen voorrang krijgt van een ander busje maakt hij zich flink kwaad.
Voorrang wordt trouwens afgedwongen hier. Je zet je wagen gewoon midden op de weg voor een naderende auto en dat is dat. Heb in de tijd dat ik hier ben “slechts” enkel auto’s totaal verpletterd in de berm zien liggen. Wat overigens niets zegt over het aantal ongelukken. Het aanzien daarvan is mij gelukkig bespaard gebleven.
In Brikama is het om tien uur ’s ochtends nog rustig. De kou van de nacht is opgetrokken en de hitte van de dag is al voelbaar. Gewoon even over de markt slenteren. Ik parkeer mijn tas met de blouses die ik aan Lida hoop mee te kunnen geven, bij de bank. De bankbediende kent me – Sumulee Mama Africa! - dus waarom zou ik hem daar niet even neerzetten hahaha! Heb Happy per sms laten weten dat ik tot half twaalf op hem wacht. Om twaalf uur besluit ik niet langer te wachten en stap in het eerste de beste busje richting vliegveld, dat niet met openbaar vervoer te bereiken is. Als ik bij de “junction” van het vliegveld uitstap is het inmiddels bloedje heet. Lopen is geen optie met die poten van mij. Ik vraag een lift aan een stationcar. Het blijkt een taxi te zijn die voor 25 dalasis pp reizigers op het vliegveld aflevert. En dan te bedenken dat je 1000 dalasis betaalt om van huis naar het vliegveld te komen. Mij kostte het slechts 40 dalasis in totaal.
Lida neemt de blouses voor de djembegroep in haar handbagage. Geweldig! Een flinke tijd wachten later kunnen we Juul en haar vriendin verwelkomen. Met haar Gambiaanse zwager stappen we in de Pajero richting hotel. Travelpoort is aan de overkant. Ik regel er mijn ticket in nog geen tien minuten. Na mij zijn er nog maar twee plekken over in het vliegtuig. Mazzel dat ik opeens het gevoel had dat ik er werk van moest maken.
Gek idee dat mijn tijd hier opeens begrensd is. Maar ook prettig. Fijn om naar huis te gaan. Mijn familie en vrienden in de armen sluiten. Mijn kat knuffelen. Mijn nieuwe auto bekijken. Motorrijden! Boodschappen doen bij AH en de overvolle schappen bewonderen. Koken! Naar de kroeg!Naar de film! Naar het theater! Ik wil opeens van alles!!
Maar wat ga ik hier nog doen in de korte tijd die ik nog heb? Volgende week wordt zeker nog in beslag genomen door de diverse schooltjes. De kast is klaar en de dozen met spullen staan ingepakt. Beiden hoeven alleen nog gebracht te worden. Meester Kadu komt als tweede aan de beurt. Ik zal er zeker een paar dagen meedraaien. En ondertussen hoop ik ook af en toe met Juul iets te kunnen doen. Dat wil zeggen..hoop me soms even aan te kunnen sluiten als ze een tripje plannen.
Het is inmiddels kwart over negen ’s avonds. Ik heb mijn deur voor het eerst op de knip gedaan om ongestoord te kunnen schrijven. Buiten zijn de voorbereidingen begonnen voor het feest op zaterdag. Ik wil er even niets mee te maken hebben. Maar kan me niet onttrekken aan de geluiden op de compound: gestamp van couscous, veel geschreeuw en gekwek, heen en weer geslof met pannen water. Het Namegiving-circus gaat op volle toeren draaien, zoveel is zeker. Ik moest gisteren 150 dalasis geven aan M.s zuster omdat die stof ging kopen voor de familie. M. legt uit dat we allemaal in dezelfde stof rond gaan lopen en jij hoort bij de familie. “Gaan we dan in lappen?” vraag ik haar verbaasd, wetend dat tijdens Namegiving iedereen op zijn mooist uitgedost is. “Je moet het naar de taylor brengen, ieder kiest zijn eigen style ( =model)”
Pfht! Morgen is het vrijdag. Moet ik overhaast een jurk laten maken die dezelfde dag nog klaar moet zijn. Zit ik echt op te wachten. Maar ik pas me aan en zie wel waar het schip strandt.
Nu eerst een whisky.Wat heb ik daar naar verlangd de laatste dagen..
Ontwikkelingen in punten is het meest efficiënt denk ik. Ook wel zo helder gezien het feit dat hier van alles tegelijk gebeurt en ik het zelf nauwelijks bij kan houden.
1. Applaus voor ROB: het laptopsnoer is binnen en ik kan weer ontspannen en ongestoord op bed mijn verhalen tikken. Een verademing.
2. De terugreis is geboekt: 9 april 2010 (al zou ik willen.. eerder was niet mogelijk) Ik reis samen met Happy die drie maanden naar NL komt.
3. Ik heb Boboi Lodge verlaten vandaag. Met flinke onenigheid. Tent in de zak en de meeste spullen opgeslagen bij Happy.
4. Het aantal slapeloze nachten is opgelopen tot vier. Hoop vannacht rust te krijgen nu alle zooi weg is bij Boboi.
5. Juul en vriendin zijn gisteren aangekomen voor twee weken. Gezellig!
6. Heb verder geen tijd voor school gehad. Mijn officiële “laatste” dag moet dus nog komen. Volgens M. gaan ze wel iets doen op school ten afscheid. Mij benieuwen..
7. Zaterdag groot Namegivingfeest voor “mijn mannetje”. Heel veel voorbereiding en bijhorende stress bij M. en familie. Niet als laatste veroorzaakt door geldtekort.
Waar te beginnen? Met iets heerlijks waarvan ik gisteravond dacht: opschrijven en niet vergeten!!
Brikama 20.00 uur In het donker in de GillyGilly op weg naar huis na een dag vol drukte. Twee biertjes achter de kiezen en genieten. Wat hou ik van die Afrikaanse drukte in het donker. Opwindend. Witte koplampen en rode achterlichtjes verlichten de door uitlaatgassen gevulde mainroad. Het is 8 uur en druk op straat. Iedereen is in de weer. Er is zelfs file. Om de tien meter verlaat het busje het aangevreten asfalt en parkeert in het zand naast de weg om iemand in of uit te laten stappen. Uit de speakers galmt een Arabische versie van Carmen. Pa-pa pa pam.. Pa-pa pa pam..Ik galm direct mee, heb er zin in. Mijn medepassagiers lachen. Ik zie er uit als een moslima met mijn doeken over hoofd en schouders. Het is koud en heb bij het verlaten van de strandtent ,waar ik met Juul en consorte een hapje gedaan heb, een verkoopster ontzettend blij gemaakt. Uit haar reeds ingepakte manden – het was al over zevenen – koos ik twee lappen om niet doodziek thuis te komen. Was aandoenlijk zo blij als ze was: “Ik heet Mariama! En nu heb ik zomaar 350 dalasis onverwacht aan het eind van de dag!” En ze maakte een dansje en sprong in de lucht. Bijna had ze me gezoend…
Overdag was ik al sinds 9 uur on the road. Zou met Happy ( en de auto) alle dingen gaan doen die op mijn lijstje stonden. Ware het niet dat Happy een andere afspraak had gemaakt en voor het gemak niet had gezegd dat hij al een afspraak had met mij. Was niet van plan te laat te komen op het vliegveld en verkoos de bushtaxi boven het - ongetwijfeld eindeloos – wachten tot Happy klaar zou zijn. Lida zou vertrekken en Juul zou komen. Bovendien moest ik perse mijn ticket regelen omdat de vlucht bijna vol was.
Het openbaar vervoer vind ik echt leuk. Met zijn vieren op een piepklein bankje – Push! Push! oftewel opschuiven aub! – zowel voor als achter nog eens vier bankjes. Een gezellige boel. Hij is nog niet opgetrokken of hij stopt alweer. De chauffeur stapt uit, wat zoveel betekent als dat er iets op het dak geladen moet worden. Vijf bossen brandhout deze keer. Als hij bij het optrekken geen voorrang krijgt van een ander busje maakt hij zich flink kwaad.
Voorrang wordt trouwens afgedwongen hier. Je zet je wagen gewoon midden op de weg voor een naderende auto en dat is dat. Heb in de tijd dat ik hier ben “slechts” enkel auto’s totaal verpletterd in de berm zien liggen. Wat overigens niets zegt over het aantal ongelukken. Het aanzien daarvan is mij gelukkig bespaard gebleven.
In Brikama is het om tien uur ’s ochtends nog rustig. De kou van de nacht is opgetrokken en de hitte van de dag is al voelbaar. Gewoon even over de markt slenteren. Ik parkeer mijn tas met de blouses die ik aan Lida hoop mee te kunnen geven, bij de bank. De bankbediende kent me – Sumulee Mama Africa! - dus waarom zou ik hem daar niet even neerzetten hahaha! Heb Happy per sms laten weten dat ik tot half twaalf op hem wacht. Om twaalf uur besluit ik niet langer te wachten en stap in het eerste de beste busje richting vliegveld, dat niet met openbaar vervoer te bereiken is. Als ik bij de “junction” van het vliegveld uitstap is het inmiddels bloedje heet. Lopen is geen optie met die poten van mij. Ik vraag een lift aan een stationcar. Het blijkt een taxi te zijn die voor 25 dalasis pp reizigers op het vliegveld aflevert. En dan te bedenken dat je 1000 dalasis betaalt om van huis naar het vliegveld te komen. Mij kostte het slechts 40 dalasis in totaal.
Lida neemt de blouses voor de djembegroep in haar handbagage. Geweldig! Een flinke tijd wachten later kunnen we Juul en haar vriendin verwelkomen. Met haar Gambiaanse zwager stappen we in de Pajero richting hotel. Travelpoort is aan de overkant. Ik regel er mijn ticket in nog geen tien minuten. Na mij zijn er nog maar twee plekken over in het vliegtuig. Mazzel dat ik opeens het gevoel had dat ik er werk van moest maken.
Gek idee dat mijn tijd hier opeens begrensd is. Maar ook prettig. Fijn om naar huis te gaan. Mijn familie en vrienden in de armen sluiten. Mijn kat knuffelen. Mijn nieuwe auto bekijken. Motorrijden! Boodschappen doen bij AH en de overvolle schappen bewonderen. Koken! Naar de kroeg!Naar de film! Naar het theater! Ik wil opeens van alles!!
Maar wat ga ik hier nog doen in de korte tijd die ik nog heb? Volgende week wordt zeker nog in beslag genomen door de diverse schooltjes. De kast is klaar en de dozen met spullen staan ingepakt. Beiden hoeven alleen nog gebracht te worden. Meester Kadu komt als tweede aan de beurt. Ik zal er zeker een paar dagen meedraaien. En ondertussen hoop ik ook af en toe met Juul iets te kunnen doen. Dat wil zeggen..hoop me soms even aan te kunnen sluiten als ze een tripje plannen.
Het is inmiddels kwart over negen ’s avonds. Ik heb mijn deur voor het eerst op de knip gedaan om ongestoord te kunnen schrijven. Buiten zijn de voorbereidingen begonnen voor het feest op zaterdag. Ik wil er even niets mee te maken hebben. Maar kan me niet onttrekken aan de geluiden op de compound: gestamp van couscous, veel geschreeuw en gekwek, heen en weer geslof met pannen water. Het Namegiving-circus gaat op volle toeren draaien, zoveel is zeker. Ik moest gisteren 150 dalasis geven aan M.s zuster omdat die stof ging kopen voor de familie. M. legt uit dat we allemaal in dezelfde stof rond gaan lopen en jij hoort bij de familie. “Gaan we dan in lappen?” vraag ik haar verbaasd, wetend dat tijdens Namegiving iedereen op zijn mooist uitgedost is. “Je moet het naar de taylor brengen, ieder kiest zijn eigen style ( =model)”
Pfht! Morgen is het vrijdag. Moet ik overhaast een jurk laten maken die dezelfde dag nog klaar moet zijn. Zit ik echt op te wachten. Maar ik pas me aan en zie wel waar het schip strandt.
Nu eerst een whisky.Wat heb ik daar naar verlangd de laatste dagen..
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
