23 zaterdag 28 november 2009
Door: Tien
Blijf op de hoogte en volg Tineke
28 November 2009 | Gambia, Banjul
zaterdag 28 november 2009 - Project Lodge, Gunjur Beach
Dikke pret hier, maar niet heus..
Drunk of the diazepam I nearly dived into the floor last night. Because I thought my bed was low on that floor. It was not. Looking for the walls I went to the toilet as a drunk woman. This is it.
Het was toch heel anders bedoeld hier. Om het maar eufemistisch uit te drukken.
Gisteren was het dan eindelijk Tobaski. De pijn was weg en ik leek beter. Ik had beter moeten weten. Anyway. Om negen uur ’s ochtends klom ik (!?!) met de andere gasten in Afrikaans tenue in de Landrover-truck. Eerst naar de compound van de een. Dan naar die van een ander. Om vervolgens gezamenlijk lopend naar de “prayground” en moskee te gaan. Om te bidden.
Tijdens het lopen riep al iets in mijn lies om aandacht. Aangekomen bij de moskee wist ik opeens weer waarom ik de laatste dagen flat-out gegaan was.
Ik heb nog foto's genomen. Zittend op de grond met mijn mooie jurk in het stoffige zand. Kon me niet schelen. Ik kon me met de minuut minder verroeren. Al gauw heb ik mij op een zo bescheiden mogelijke wijze terug getrokken. Bijna letterlijk: zachtjes achteruit lopend tot ik in het “vrije”gedeelte was. Bij de eerste de beste compound heb ik om een toilet gevraagd en om “djioo”( water) . Want natuurlijk komt alles tegelijk. Buikkramp en wat al niet. Daarna zwalkend door het zand op zoek gegaan naar een auto met chauffeur. Zonder enig sukses natuurlijk want iedereen was aan het bidden. Ook de taxidriver waar ik toevallig een nummer van had. Na een kwartiertje flink door-zwalken zag ik het straatje van M.’s compound. Gauw nog wat medicijnen van mezelf bij elkaar gescharreld en wat kleren. Het toilet voorzien van Dettol. Want wie weet wanneer ik hier weer terug kom? De Belgische op de compound regelde een busje voor mij en ik werd – inmiddels creperend van de pijn – terug gebracht naar de lodge. Daar nam ik zowel Diclofenac als Oxazepam om niet in paniek te raken. Ik hoopte dat het ook de spieren zou ontspannen. Natuurlijk hielp dat allemaal niet en uiteindelijk moest toch de dokter weer komen - op Tobaski nota bene – om een injectie te geven. Hoppa! Weer 2500 dalasis verder. Dat gaat lekker zo.
Was de dokter tot nu toe aardig maar zonder veel initiatief (hij heeft me tot nu toe niet echt onderzocht..),nu werd hij boos als ik überhaupt maar een been in de lucht stak om de kramp tegen te gaan. Ik besloot de huisarts in Nederland te bellen omdat ik nu wel eens wilde weten wat en hoe. Heb hemzelf niet gesproken maar kreeg de noodlijn ( “ ..mevrouw dit is alleen voor noodgevallen”.. nou dat ben ik dan dus). Een kwartier later wist ze me te vertellen dat ze overlegd had en dat ik óf een hernia of ischias had.. Helaas werkte het “ network” van de gsm nauwelijks meer. We konden elkaar nauwelijks verstaan en de verbinding viel steeds weg. Al met al heeft ze me toch de medicatie door kunnen geven in geval van ischias: 3x per dag Diclofenac, 6x per dag Paracetamol en 1x per dag Diazepam. Verder raadde ze me aan de urine na te laten kijken in verband met de nieren.
De dokter leek niet erg blij met mijn telefoontje naar Nederland. Met een zeer besliste trek op zijn gezicht wist hij te melden dat het absoluut geen hernia was. Die dokter aan de telefoon kon dat helemaal niet weten. En de urine die ik in een fles gedaan had negeerde hij volkomen. Nonsens. Nergens voor nodig. U plast toch?! Dank je de koekoek! Het is feest en dan moet hij zeker met een pisfles van een toebab naar het lab toe rijden 40 km verderop?! Hij heeft wel wat anders te doen: de net geslachte ram opeten..
Net als twee dagen ervoor moesten er twee injecties aan te pas komen voor de pijn ophield.
En dat was het dan. Een weekje rust. Klinkt aardig/lief/lekker/etc maar is dus gewoon helemaal drie keer niks.
A- Het vreet geld. Want elke nacht hier in de lodge en elke consumptie dient betaald te worden.
B- Tja.. wat nou eigenlijk nog meer?? Ik weet het ff niet
Ik zal me tevreden moeten stellen met het verblijf alhier. En hopen dat het nu echt over gaat en niet meer terug komt. Zolang ik pijn heb hou ik me wel rustig. Kunst is dat ook te doen als ik pijnvrij ben.
De I-pod heb ik opgeladen en ik laat Toon Tellegen lieve verhaaltjes in mijn oor fluisteren. Kijken of dat werkt.
Overigens, Tineke1 is gisteren vertrokken. Helaas en verdrietig genoeg zonder afscheid te nemen. That’s life when it is Tobaski..:-(
19 uur
Rare dag voor zover ik die meegemaakt heb. Heel veel geslapen op een bed bij het zwembad. Zwaar bewolkt en lekker even geen zon. Doodse stilte overal. De gasten die er zijn, zitten zwijgend van hun boek en drankje te genieten. Het is feest. Maar wat de Gambianen doen en waar, is jammer genoeg voor mij een raadsel.
Mama kwam gisteravond op bezoek om te kijken hoe het met me was. Ze had gevoeld dat het mis was en moest naar me toe. Fijntjes wist ze me te vertellen dat ze daartoe niet aan het feestprogramma mee gedaan had. Of dat nou de werkelijke reden was of niet, maakt me niet uit. Ik vond dat ze Tobaski moest vieren. En dus ging ze op mijn fiets en honderd dalasis rijker naar Gunjur Village om samen met haar vriendinnetje naar een soort disco te gaan. Natuurlijk pas nadat ze met mijn telefoon gebeld had. Kan me bij dat “program” niets voorstellen helaas..
We spraken af dat ze daarna- op de fiets door de donkere nacht - gewoon terug zou gaan naar Boboi, waar ze de weekends normaal gesproken met mij doorbrengt. Ik moet ook voor elke logee hier betalen namelijk.
En nu is de dag alweer bijna om. Het wordt donker. De pijn is nog steeds weg en ik voel me duf. Geen idee of het helpt enige dagen absolute rust te houden. Of daarna de pijn niet weer doodleuk om de hoek komt kijken. We will see. Give it a try. Heb gelukkig mijn Maliboek weer terug gevonden en hoop aan lezen toe te komen.
Iedereen all the best! See you/read you ( ja leuk reacties!!) later! Liefs van Tien
ps
nieuwste fotoos staan weer op Photobucket Tinkatoe
Dikke pret hier, maar niet heus..
Drunk of the diazepam I nearly dived into the floor last night. Because I thought my bed was low on that floor. It was not. Looking for the walls I went to the toilet as a drunk woman. This is it.
Het was toch heel anders bedoeld hier. Om het maar eufemistisch uit te drukken.
Gisteren was het dan eindelijk Tobaski. De pijn was weg en ik leek beter. Ik had beter moeten weten. Anyway. Om negen uur ’s ochtends klom ik (!?!) met de andere gasten in Afrikaans tenue in de Landrover-truck. Eerst naar de compound van de een. Dan naar die van een ander. Om vervolgens gezamenlijk lopend naar de “prayground” en moskee te gaan. Om te bidden.
Tijdens het lopen riep al iets in mijn lies om aandacht. Aangekomen bij de moskee wist ik opeens weer waarom ik de laatste dagen flat-out gegaan was.
Ik heb nog foto's genomen. Zittend op de grond met mijn mooie jurk in het stoffige zand. Kon me niet schelen. Ik kon me met de minuut minder verroeren. Al gauw heb ik mij op een zo bescheiden mogelijke wijze terug getrokken. Bijna letterlijk: zachtjes achteruit lopend tot ik in het “vrije”gedeelte was. Bij de eerste de beste compound heb ik om een toilet gevraagd en om “djioo”( water) . Want natuurlijk komt alles tegelijk. Buikkramp en wat al niet. Daarna zwalkend door het zand op zoek gegaan naar een auto met chauffeur. Zonder enig sukses natuurlijk want iedereen was aan het bidden. Ook de taxidriver waar ik toevallig een nummer van had. Na een kwartiertje flink door-zwalken zag ik het straatje van M.’s compound. Gauw nog wat medicijnen van mezelf bij elkaar gescharreld en wat kleren. Het toilet voorzien van Dettol. Want wie weet wanneer ik hier weer terug kom? De Belgische op de compound regelde een busje voor mij en ik werd – inmiddels creperend van de pijn – terug gebracht naar de lodge. Daar nam ik zowel Diclofenac als Oxazepam om niet in paniek te raken. Ik hoopte dat het ook de spieren zou ontspannen. Natuurlijk hielp dat allemaal niet en uiteindelijk moest toch de dokter weer komen - op Tobaski nota bene – om een injectie te geven. Hoppa! Weer 2500 dalasis verder. Dat gaat lekker zo.
Was de dokter tot nu toe aardig maar zonder veel initiatief (hij heeft me tot nu toe niet echt onderzocht..),nu werd hij boos als ik überhaupt maar een been in de lucht stak om de kramp tegen te gaan. Ik besloot de huisarts in Nederland te bellen omdat ik nu wel eens wilde weten wat en hoe. Heb hemzelf niet gesproken maar kreeg de noodlijn ( “ ..mevrouw dit is alleen voor noodgevallen”.. nou dat ben ik dan dus). Een kwartier later wist ze me te vertellen dat ze overlegd had en dat ik óf een hernia of ischias had.. Helaas werkte het “ network” van de gsm nauwelijks meer. We konden elkaar nauwelijks verstaan en de verbinding viel steeds weg. Al met al heeft ze me toch de medicatie door kunnen geven in geval van ischias: 3x per dag Diclofenac, 6x per dag Paracetamol en 1x per dag Diazepam. Verder raadde ze me aan de urine na te laten kijken in verband met de nieren.
De dokter leek niet erg blij met mijn telefoontje naar Nederland. Met een zeer besliste trek op zijn gezicht wist hij te melden dat het absoluut geen hernia was. Die dokter aan de telefoon kon dat helemaal niet weten. En de urine die ik in een fles gedaan had negeerde hij volkomen. Nonsens. Nergens voor nodig. U plast toch?! Dank je de koekoek! Het is feest en dan moet hij zeker met een pisfles van een toebab naar het lab toe rijden 40 km verderop?! Hij heeft wel wat anders te doen: de net geslachte ram opeten..
Net als twee dagen ervoor moesten er twee injecties aan te pas komen voor de pijn ophield.
En dat was het dan. Een weekje rust. Klinkt aardig/lief/lekker/etc maar is dus gewoon helemaal drie keer niks.
A- Het vreet geld. Want elke nacht hier in de lodge en elke consumptie dient betaald te worden.
B- Tja.. wat nou eigenlijk nog meer?? Ik weet het ff niet
Ik zal me tevreden moeten stellen met het verblijf alhier. En hopen dat het nu echt over gaat en niet meer terug komt. Zolang ik pijn heb hou ik me wel rustig. Kunst is dat ook te doen als ik pijnvrij ben.
De I-pod heb ik opgeladen en ik laat Toon Tellegen lieve verhaaltjes in mijn oor fluisteren. Kijken of dat werkt.
Overigens, Tineke1 is gisteren vertrokken. Helaas en verdrietig genoeg zonder afscheid te nemen. That’s life when it is Tobaski..:-(
19 uur
Rare dag voor zover ik die meegemaakt heb. Heel veel geslapen op een bed bij het zwembad. Zwaar bewolkt en lekker even geen zon. Doodse stilte overal. De gasten die er zijn, zitten zwijgend van hun boek en drankje te genieten. Het is feest. Maar wat de Gambianen doen en waar, is jammer genoeg voor mij een raadsel.
Mama kwam gisteravond op bezoek om te kijken hoe het met me was. Ze had gevoeld dat het mis was en moest naar me toe. Fijntjes wist ze me te vertellen dat ze daartoe niet aan het feestprogramma mee gedaan had. Of dat nou de werkelijke reden was of niet, maakt me niet uit. Ik vond dat ze Tobaski moest vieren. En dus ging ze op mijn fiets en honderd dalasis rijker naar Gunjur Village om samen met haar vriendinnetje naar een soort disco te gaan. Natuurlijk pas nadat ze met mijn telefoon gebeld had. Kan me bij dat “program” niets voorstellen helaas..
We spraken af dat ze daarna- op de fiets door de donkere nacht - gewoon terug zou gaan naar Boboi, waar ze de weekends normaal gesproken met mij doorbrengt. Ik moet ook voor elke logee hier betalen namelijk.
En nu is de dag alweer bijna om. Het wordt donker. De pijn is nog steeds weg en ik voel me duf. Geen idee of het helpt enige dagen absolute rust te houden. Of daarna de pijn niet weer doodleuk om de hoek komt kijken. We will see. Give it a try. Heb gelukkig mijn Maliboek weer terug gevonden en hoop aan lezen toe te komen.
Iedereen all the best! See you/read you ( ja leuk reacties!!) later! Liefs van Tien
ps
nieuwste fotoos staan weer op Photobucket Tinkatoe
-
28 November 2009 - 20:25
10-eke:
Hé Tien, wat een ellende allemaal. Ik hoop dat de pijn wegblijft......kus 10-eke -
28 November 2009 - 20:26
Tineke1:
Nou Tien,ik vind je tovh heel dapper,maar mag je alweer rechtop bij de computer?
Dit voelt wel heel anders,ik inmiddels in ons koude kikkerlandje,en alweer verlangend naar Gambia!!
Probeer toch ook maar te genieten van alle positieve dingen,die zijn er ook zat.Liefs,10-1 -
29 November 2009 - 12:51
Lida Wammes :
Joh, echt heel vervelend allemaal voor je en dat stomme geld dan ook nog eens. Maar........blijf
geloven dat het binnenkort gewoon weer beter met je gaat. Komt goed!! en je financiéén?...daar komt vast en zeker ook een oplossing voor. -
29 November 2009 - 20:15
Marjet:
Ha lieve Tien,
Heb eindelijk wat van je verslagen gelezen. was het steeds al van plan, maar ja je weet... drukdrukenzovoort. Inderdaad erg druk nu met alles dat met de verhuizing van het kantoor te maken heeft. Wel erg leuk om te doen overiges en het wordt heel mooi denk ik. Als je terug in Amsterdam bent geef ik je een rondleiding!
Meid, je hebt het zwaar zo te lezen. Balen voor je! Lijkt me niks aan om zo ver van je bed ziek te zijn.
Evengoed zijn je verhalen en foto's prachtig om te lezen en te zien. Wat een wereld, echt een wereld van verschil. Ik hoop dat je je snel weer beter gaat voelen, hopelijk gaat de dokter je wat meer aandacht geven als het feest voorbij is? Potverdrie, ik hoop dat het inderdaad geen hernia is trouwens, dat kun je niet gebruiken en daar al helemaal niet lijkt me. Iets dat je misschien al lang doet of kent en dat wel (even) tegen rugpijn helpt zijn 2 manieren van liggen: 1 - de stabiele zijligging - ken je vast wel 2 - op je rug liggen op de grond (dus niet op een matras) met je voeten en onderbenen op een stoel oid. Probeer hierbij 2 hoeken van 90 graden te vormen met je benen. Een paar minuten zo liggen en proberen te ontspannen, je hoofd rechtop, dus niet naar de zijkant draaien oid.
Als ik nog iets anders voor je kan doen dan deze vage tips doormailen hou ik me aanbevolen. Bijvoorbeeld als je me je klachten nauwkeurig door kan geven zou ik op internet kunnen kijke of je huisarts kunnen bellen voor overleg.
Heel veel sterkte en veel liefs van uit enorm regenachtig - al dagen! (troost) - Amsterdam.
ook liefs en sterkte namens Huib XXX - Marjet
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
